ชีวิตวันนี้ (28)

ผมเคยได้ยินใครคนหนึ่งกล่าวว่า “ผลไม้ไม่กินก็เน่า เรื่องเก่าไม่เล่าก็ลืม” ผมชอบมาก และดัดแปลงเอามาเป็นส่วนหนึ่งของสโลแกนชีวิตผมว่า “ชายไทยวัยสูงอายุ ชอบดูหนัง ฟังเพลงเก่า เล่า(เขียน)ความหลัง นั่งเล่นเน็ต” ผมจึงชอบเล่า(เขียน)ความหลัง การเล่าถึงความหลังไม่ว่าจะรูปแบบใดก็ตาม มันมีประโยชน์อยู่สามประการคือ

1.ทบทวนความจำเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา

2.ความจำในอดีตบางเรื่องน่าสนใจ และเป็นประโยชน์ต่อคนรุ่นใหม่ มีนักเขียนท่านหนึ่งชื่อ สงวน อั้นคง เคยเขียนเรื่องราวในอดีตไว้เป็นหนังสือสารคดีที่มีผู้อ่านนิยมกันมากในสมัยหนึ่งชื่อ “สิ่งแรกในเมืองไทย”

3.เรื่องเก่าในอดีตหากไม่มีการนำมาเล่าใหม่ ไม่นานผู้คนก็จะลืมไป มีชนชาติบางแห่งที่ไม่มีหนังสือเขียน ก็นำเอาวิธีเล่ามาสืบสานต่อรุ่นต่อรุ่น กลายเป็นตำนานที่ทรงคุณค่าและเป็นวัฒนธรรมที่สืบต่อกันมาจนถึงรุ่นปัจจุบัน

ชนชาวไทยเราก็ใช้วิธีเล่าเรื่องราวสืบต่อกันมาในหลายภูมิภาคเช่นกัน

เรื่องเก่าในอดีตมีสองประเภทคือ เรื่องเก่าของสังคมโดยรวม และเรื่องเก่าส่วนบุคคลที่เป็นปัจเจกชน ล้วนมีประโยชน์ทั้งสิ้น เพราะเรื่องเก่าไม่เล่าก็ลืม

ผมเลยมีแนวคิดว่าจะนำเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ อาจจะเป็นเรื่องส่วนตัวหรือเรื่องส่วนรวมคละเคล้ากันไป แต่ก็ให้ประโยชน์ต่อการเรียนรู้เช่นกัน

โปรดอย่า

ลืมว่า “ผลไม้ไม่กินก็เน่า เรื่องเก่าไม่เล่าก็ลืม”

เกี่ยวกับ หนุ่มร้อยปี

ชอบดูหนัง ฟังเพลงเก่า เล่าความหลัง นั่งเล่นเน็ต ถ่ายรูป อ่านหนังสือ
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s