ชีวิตวันนี้ (35)

ช่วงนี้ผมมักจะบอกใครต่อใครเสมอๆว่า “ปีนี้ผมอายุ 81 ปีแล้วนะ” เมื่อเวลาใครๆถามว่าอายุเท่าไร

ผมมีความภาคภูมิใจที่มีอายุยืนยาว ไม่เคยคิดเป็นปมด้อยหรืออับอายใครที่บอกอายุจริงเขาไป เพราะมีความเชื่อส่วนตัวว่า การมีอายุยืนและมีสุขภาพดีระดับหนึ่งนั้น ควรจะดีใจและภูมิใจ อย่างน้อยก็เป็นคนส่วนน้อยในประเทศนี้ที่มีอายุยืน แม้ประเทศไทยจะยังไม่เข้าสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างสมบูรณ์ (Ageing Sosiety) จนกว่าจะถึง พ.ศ.2565

การที่มีอายุยืนในประเทศ(ไทย)ที่ยังมีพื้นฐานรองรับไม่สมบูรณ์นั้น ก็มีข้อจำกัดในการใช้ชีวิตประจำวันในระดับหนึ่ง เช่นระบบการขนส่งสาธารณะ บริการสำหรับผู้สูงอายุตามสถานที่ต่างๆ ฯลฯ เป็นต้น ผู้สูงอายุจะต้องใช้ความระมัดระวังในการเดินทางไปที่ต่างๆด้วยตนเอง หากไม่มีใครไปด้วย

ผมเองถือว่าค่อนข้างโชคดีที่สามารถไปไหนด้วยตนเองได้ และยังเดินทางไปต่างจังหวัด ร่วมกิจกรรมกับบุคคลอื่นๆ เช่น การไปถวายเทียนพรรษา 9 วัดกับมณีกุลทัวร์ ซึ่งปฏิบัติมากว่า 10 ปีแล้ว และการไปเที่ยวต่างจังหวัดเทศกาลต่างๆกับครอบครัว เป็นต้น

วันนี้มาพูดคุยเพียงเท่านี้ สวัสดีครับ

#มณีกุลทัวร์

#ถวายเทียนพรรษา 9 วัด

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น

ชีวิตวันนี้ (34)

โพสต์ที่แล้ว (33) ผมเขียนไว้ว่า เมื่อชีวิตขึ้นรอบ 81 ปี สิ่งที่จะต้องจับตามองอย่างใกล้ชิดคือ สุขภาพ

เพราะหากสุขภาพไม่ดี เจ็บออดๆแอดๆ มีชีวิตยืนยาวไปก็ไร้ค่า ซ้ำยังเป็นภาระให้คนใกล้ชิดและลูกๆอีกด้วย

นับตั้งแต่เดือนเกิด(พฤษภาคม)เป็นต้นมา สุขภาพที่ผมวิตกกังวลมากคือ การไอเรื้อรัง ที่เกิดจากปอดได้รับควันบุหรี่ สมัยตอนยังหนุ่มทำงานเป็นผู้จัดการไนท์คลับ”ออสการ์คลับ” รร.ชวลิต ปัจจุบันรวมเป็น รร.แอมบาสซาเดอร์ ถนนสุขุมวิท ซอย 11-13

ตอนอายุยังน้อยร่างกายแข็งแรง ก็ไม่รู้สึกผิดปกติอะไร มันมาส่งผลต่อร่างกายเมื่อเข้าช่วงสูงอายุ ตั้งแต่อายุ 60 ปีเป็นต้นมา

พยายามทำตัวใกล้หมอ มันก็ช่วยได้ในระดับหนึ่ง แต่ไม่สามารถจะป้องกันโรคภัยไข้เจ็บที่มันดาหน้าเข้ามารุมเร้าร่างกายได้

ทุกวันนี้ต้องกินยาหลังอาหารเช้าอยู่หลายตัว หมอประจำตัวที่ดูแลรักษากันมาตั้งแต่อายุ 60 ปี บอกว่าต้องกินไปตลอดชีวิต อมิตพุทธ

ที่กล่าวมาข้างต้น ก็ไม่ได้ท้อถอยกับชีวิตนะ เพราะใจยอมรับแล้วว่า อะไรจะเกิดให้มันเกิด พร้อมจะตั้งรับมันทุกรูปแบบ

ซาบซึ้งกับพุทธภาษิตที่ว่า “อโรคยา ปรมา ลาภา” ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ

สวัสดีสำหรับวันนี้ พบกันใหม่โพสต์ต่อไปครับ

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น

ชีวิตวันนี้ (33)

ปีนี้ผมจะมีชีวิตขึ้นรอบ 81 ปี เมื่อครบรอบวันคล้ายวันเกิด 14 พฤษภาคม ปีนี้

ชีวิตปีนี้เริ่มต้นด้วยการเข้ารับการผ่าตัดจอประสาทตาสองครั้ง เมื่อวันที่ 8 มกราคม และวันที่ 11 มีนาคม ที่แผนกตา รพ.สมเด็จพระปิ่นเกล้า การผ่าตัดจอประสาทตาทำให้ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปพอสมควร เพราะหลังจากผ่าตัดแล้ว ตาก็ยังมองอะไรไม่ชัดเหมือนเดิม ทำให้การใช้เครื่อง พีซี ไม่สะดวก การใช้มือถือก็ยังไม่ค่อยสะดวกเหมือนกัน

คุณหมอตาผู้ผ่าตัดบอกว่าคงต้องใช้เวลาประมาณหกเดือน ทุกอย่างจึงจะปกติเหมือนเดิม วันที่เขียนโพสต์นี้ก็ประมาณสี่เดือนกว่าแล้ว

วันคล้ายวันเกิดปีนี้ (14 พฤษภาคม) บุตรชายคนโต(กบ ธนวรรณ ศรีสมบูรณ์)และภรรยาของเขา(แหวว ปุณณภา ศรีสมบูรณ์) อาสาพาไปเลี้ยงฉลองเมื่อวันเสาร์ที่ 17 พฤษภาคม ที่ผ่านมา พาไปสวนอาหารแห่งใหม่ที่อำเภอบางเลน นครปฐม ชื่อ “เมืองรัตติยา” นับเป็นแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของบางเลน นอกจากที่ “ดูบัว” ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีไปแล้ว

เมืองรัตติยา เดิมทีเป็นโรงสีข้าวเก่า อยู่ติดแม่น้ำท่าจีน ได้รับการพัฒนาขึ้นมาเป็นสวนอาหาร มีหลายโซนนอกจากร้านอาหาร เช่นตลาดจำหน่ายสินค้าท้องถิ่น อาหารการกินแบบท้องถิ่น และสินค้าอื่นๆที่น่าสนใจ สิ่งก่อสร้างที่สร้างขึ้นมาใหม่คือ ป้อมและกำแพงโบราณริมแม่น้ำท่าจีน และสะพานสีแดงข้ามคลองเล็กๆในสวนอาหาร เป็นจุดถุ่ายภาพของคนที่มาเที่ยว

เมืองรัตติยาเพิ่งเปิดมาไม่กี่เดือน จึงมีผู้คนไปเที่ยวไม่มากนัก สุดสัปดาห์ไหนมีวันหยุดหลายวัน ลองไปเที่ยวชมดูนะครับ

สำหรับวันนี้ สวัสดีครับ

ภาพประกอบโดย แหวว ปุณณภา

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น

ชีวิตวันนี้ (32)

ชีวิตของผมวันนีีนอกจากจะใช้ชีวิตไปตามสโลแกนที่ตั้งไว้คือ ชอบดูหนัง ฟังเพลงเก่า เล่า(เขียน)ความหลัง นั่งเล่นเน็ต ยังมีงานกิจกรรมพิเศษอีกอย่างหนึ่งคือ การเป็นพิธีกรจัดอบรมหลักสูตรต่างๆให้กับสมาคมการบริหารโรงแรมไทย หรือ http://www.facebook.com/thmaorth ซึ่งสมาคมฯจะจัดปีละประมาณ 2-3 หลักสูตร งานนี้ต้องไปนอกบ้าน เพราะสมาคมฯจัดอบรมที่โรงแรมชั้นหนึ่งหลายแห่ง
การเป็นพิธีกรก็ไม่ยากสำหรับผม เพราะมีประสบการณ์มานานหลายปี นอกจากจะได้พบปะผู้คนในแวดวงโรงแรมและรีสอร์ทต่างๆทั่วประเทศแล้ว ยังมีโอกาสได้เพิ่มประสบการณ์เกี่ยวกับการใช้บริการและสถานที่โรงแรมแบบทันสมัย ที่เปิดใหม่ปีละหลายแห่ง
การมีโอกาสออกนอกบ้านไปยังสถานที่ต่างๆ นับว่าเป็นประโยชน์ต่อชีวิตวันนี้มาก เพราะทุกอย่างมีการปรับเปลี่ยนไปตามความเจริญของยุคสมัย ไม่ว่าจะระบบการคมนาคมที่ทันสมัย เทคโนโลยีที่ก้าวล้ำนำสมัย หากไม่มีโอกาสได้พบเห็นหรือสัมผัสด้วยตนเอง จะไม่สามารถตามทันได้อย่างแน่นอน
ยิ่งชีวิตมีเวลาเหลือน้อยลงเพียงใด ยิ่งจำเป็นต้องก้าวไปให้ทันเสมอ ทั้งนี้เพื่อใช้ชีวิตที่ยังเหลืออยู่อย่างมีคุณค่า

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น

ชีวิตวันนี้ (31)

ผมพบแอพฯตัวหนึ่งที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตประจำวันของผมให้มีสีสันเพิ่มขึ้น จากที่ปฏิบัติเป็นประจำคือ ดูหนัง ฟังเพลงเก่า เล่า(เขียน)ความหลัง นั่งเล่นเน็ต

แอพฯตัวที่ว่าคือ http://www.podcast.com หรือเรียกสั้นๆคือ Podcast หรือ พ็อดคาส เป็นแอพฯที่เก็บคลิปเสียง เหมือนที่แอพฯยูทูปเก็บคลิปภาพ หนัง และเพลง ที่ชาวเราคุ้นเคยเล่นกันประจำนั่นเอง

แอพฯนี้สามารถดาวน์โหลดมาใช้ได้บนสมาร์ตโฟนทั้งระบบแอนดรอยด์ และไอโอเอส แอพฯนี้มีคลิปเสียงการบรรยายของผู้คนหลากหลายอาชีพ เช่น นักวิชาการ,นักธุรกิจ,พิธีกรโทรทัศน์,พระภิกษุ,เป็นต้น

จากที่ทดลองเล่นมาระยะหนึ่ง พบว่าเป็นทางเลือกที่น่าสนใจมาก เพราะสามารถตอบโจทย์เราได้ ในยามที่เราไม่ิยากฟังเพลง ไม่อยากเล่นโซเชียลมีเดีย จะอ่านหนังสือก็ไม่สะดวก ก็เปิดแอพฯพอดคาสต์ฟังเรื่องต่างๆที่มีคนมาบันทึกไว้

ที่ผมติดตามฟังอยู่ทุกวันนี้คือ Nopadol’s Story,Mission to the moon,หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชโช,ครูอ้อย ฐิตินาถ ณ พัทลุง เป็นต้น

ท่านที่สนใจลองดาวน์โหลดมาเล่นครับ แล้วท่านจะพบว่าโลกยุคดิจิตัลวันนี้มีอะไรให้กับชีวิตเราได้อย่างน่าสนใจ

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น

ชีวิตวันนี้ (30)

ไม่ได้มาเขียนชีวิตวันนี้สองสามเดือนแล้ว หลายท่านที่ติดตามอ่านประจำคงจะแปลกใจว่าหายไปไหน ยังคงมีชีวิตอยู่ครับ แม้ชีวิตจะไม่ค่อยมีความสุขมากนัก เพราะโรคภัยไข้เจ็บยังติดตามรบกวนอยู่เสมอ จึงต้องทำตัวใกล้หมออยู่เสมอ

แต่ผมก็ยังปฏิบัติกิจกรรมพิเศษประจำปีเช่นเคย คือไปถวายเทียนพรรษา 9 วัดกับ มณีกุลทัวร์ สำหรับปีนี้ 2561ไปถวายเทียนตามวัดรายทางจากเพชรบุรี ไปประจวบคีรีขันธ์ นอนที่ประจวบหนึ่งคืน ( วันศุกร์ที่ 27 กรกฎาคม) วันรุ่งขึ้นวันเสาร์ที่ 28 กรกฏาคม เดินทางไปเมืองตะนาวศรี และมะริด พม่า ผ่านด่านสิงขร

ปีนีัผมและครอบครัวเป็นเจ้าภาพถวายเทียนพรรษา วัดที่ 8 คือวัดไกลกังวล อำเภอหัวหิน ประจวบคีรีขันธ์

ถนนจากด่านสิงขรไปเมืองมะริด พม่า กำลังอยู่ระหว่างก่อสร้าง ระยะทางประมาณ 8 กม. ที่กำลังก่อสร้างสภาพถนนเลวร้ายมาก ถนนเป็นหลุมเป็นบ่อ แถมมีฝนตกหนัก ถนนจึงเละเทะมาก มณีกุลทัวร์ใช้รถมินิบัสและรถตู้ท้องถิ่นจำนวน 3 คัน รถติดหล่มทั้งขาไปและขากลับ ถนนเส้นนี้ตัดผ่านเลียบเชิงเขาตะนาวศรี สองข้างทางเป็นหุบเหวน่ากลัวมาก หากถนนเส้นนี้สร้างเสร็จทิวทัศน์สองข้างทางจะสวยงามมาก ระยะทางจากด่านสิงขรไปเมืองมะริด ประมาณ 128 กม. ใช้เวลาเดินทางประมาณ 5-6 ชม.

ที่เมืองมะริดคณะทัวร์ มณีกุลทัวร์ เข้าพักที่โรงแรม แกรนด์ เจด เป็นโรงแรมระดับดีของมะริด จำนวน 2 คืน เดินทางกลับไทยวันจันทร์ที่ 30 กรกฏาคม

ช่วงบ่ายวันเสาร์ที่ถึงมะริด ไกด์ชาวพม่าก็พาชมสถานที่สำคัญเป็นการประเดิม และตลอดวันอาทิตย์พาเที่ยวชมสถานที่สำคัญตลอดวัน ส่วนใหญ่สถานที่ไปชมจะเป็นวัดและเจดีย์ที่มีประวัติเก่าน่าสนใจ

โดยสรุปการไปถวายเทียนพรรษา 9 วัดและการท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ เป็นการพิสูจน์สมรรถนะร่างกายผมว่า ยังปกติดีในระดับหนึ่ง สามารถใช้ชีวิตได้อย่างปกติ

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น

ชีวิตวันนี้ (29)

เคยคิด(เล่นๆ)ว่าหากวันนี้ผมไม่มีโรคภัยไข้เจ็บมารบกวน ชีวิตผมวันนี้คงจะมีความสุขมากๆ เพราะไม่มีเรื่องเดือดร้อนอะไร ครอบครัวก็มีความสุขดีตามอัตถภาพ บุตรชายสามคนก็มีงานการทำอย่างมั่นคงแล้ว

พูดถึงโรคภัยที่รบกวนผมอยู่ ขณะนี้มีอยู่อย่างเดียวที่ผมกังวลใจมากที่สุดคือ อาการไอที่มีเสมหะ แล้วมีอาการเหนื่อยหอบ พยายามรักษาอยู่ แต่อาการยังไม่น่าไว้วางใจ ต้องทานยาละลายเสมหะทุกวัน สูดยาทางปากเช้าเย็น และแทบไม่กล้าไปไหนที่มีผู้คนมากๆ เกรงว่าจะไปติดเชื้อโรคอะไรมา เพราะเคยมีประสบการณ์มาแล้ว เมื่อต้นเดือนพฤษภาคม นี้ ไปช่วยงานอบรมให้สมาคมการบริหารโรงแรมไทย กลับมาเท่านั้นอาการไอกำเริบขึ้นมาทันที ทรมานมาก กลางคืนไอตลอดคืน แทบไม่ได้หลับนอนเลย กว่าจะควบคุมอาการได้ต้องไป รพ. เพื่อพ่นยาและฉีดยาสเตียรอยด์เข้าเส้นเลือด

ทุกวันนี้ก็เฝ้าระวังอย่างเข้มงวดเพื่อมิให้มันมีอาการกำเริบขึ้นมาอีก

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น

ชีวิตวันนี้ (28)

ผมเคยได้ยินใครคนหนึ่งกล่าวว่า “ผลไม้ไม่กินก็เน่า เรื่องเก่าไม่เล่าก็ลืม” ผมชอบมาก และดัดแปลงเอามาเป็นส่วนหนึ่งของสโลแกนชีวิตผมว่า “ชายไทยวัยสูงอายุ ชอบดูหนัง ฟังเพลงเก่า เล่า(เขียน)ความหลัง นั่งเล่นเน็ต” ผมจึงชอบเล่า(เขียน)ความหลัง การเล่าถึงความหลังไม่ว่าจะรูปแบบใดก็ตาม มันมีประโยชน์อยู่สามประการคือ

1.ทบทวนความจำเกี่ยวกับเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา

2.ความจำในอดีตบางเรื่องน่าสนใจ และเป็นประโยชน์ต่อคนรุ่นใหม่ มีนักเขียนท่านหนึ่งชื่อ สงวน อั้นคง เคยเขียนเรื่องราวในอดีตไว้เป็นหนังสือสารคดีที่มีผู้อ่านนิยมกันมากในสมัยหนึ่งชื่อ “สิ่งแรกในเมืองไทย”

3.เรื่องเก่าในอดีตหากไม่มีการนำมาเล่าใหม่ ไม่นานผู้คนก็จะลืมไป มีชนชาติบางแห่งที่ไม่มีหนังสือเขียน ก็นำเอาวิธีเล่ามาสืบสานต่อรุ่นต่อรุ่น กลายเป็นตำนานที่ทรงคุณค่าและเป็นวัฒนธรรมที่สืบต่อกันมาจนถึงรุ่นปัจจุบัน

ชนชาวไทยเราก็ใช้วิธีเล่าเรื่องราวสืบต่อกันมาในหลายภูมิภาคเช่นกัน

เรื่องเก่าในอดีตมีสองประเภทคือ เรื่องเก่าของสังคมโดยรวม และเรื่องเก่าส่วนบุคคลที่เป็นปัจเจกชน ล้วนมีประโยชน์ทั้งสิ้น เพราะเรื่องเก่าไม่เล่าก็ลืม

ผมเลยมีแนวคิดว่าจะนำเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ อาจจะเป็นเรื่องส่วนตัวหรือเรื่องส่วนรวมคละเคล้ากันไป แต่ก็ให้ประโยชน์ต่อการเรียนรู้เช่นกัน

โปรดอย่า

ลืมว่า “ผลไม้ไม่กินก็เน่า เรื่องเก่าไม่เล่าก็ลืม”

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น

ชีวิตวันนี้ (27)

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 29 เมษายน 2561 มีโอกาสไปช่วยงานอบรมหลักสูตร AMPX18/2561 ให้สมาคมการบริหารโรงแรมไทยอีกรุ่นหนึ่ง หลังจากว่างเว้นไม่ได้ไปช่วยงานอบรมฯให้สมาคมมาระยะหนึ่ง เนื่องจากสุขภาพไม่เอื้ออำนวยตามที่เคยเรียนให้ทราบมาแล้ว

งานที่ผมไปช่วยคือการเป็นพิธีกรการอบรม พิธีกรงานอบรมหรือสัมมนาไม่เหมือนงานอื่นๆ เพราะจะต้องรู้ฟังค์ชั่นของหลักสูตรเป็นอย่างดี การต้อนรับผู้เข้าอบรม การกล่าวต้อนรับเปิดการอบรม เชิญประธานในงานมากล่าวเปิด แนะนำกำหนดการอบรมหรือสัมมนาให้ผู้มาอบรมทราบ แนะนำประวัติวิทยากรที่เชิญมาบรรยาย ควบคุมกำนดการอบรมให้เป็นไปตามที่กำหนดไว้ กล่าวขอบคุณวิทยากรเมื่อจบการบรรยาย ฯลฯ

คุณสมบัติของการเป็นวิทยากรคือ มีบุคลิกภาพดี รวมถึงการแต่งกายที่สุภาพเหมาะสม การวางตัวและการพบปะผู้คนสุภาพอ่อนน้อม ให้เกียรติผู้ที่พูดสนทนาด้วย การอ่านและการใช้ภาษาดี มีไหวพริบและจิตวิทยาในการสื่อสารอย่างดี

รู้จักการควบคุมและการบริหารเวลาในการอบรมให้เป็นไปตามที่กำหนด ดูแลเครื่องดื่มและอาหารว่างในช่วงหยุดพักเบรคแต่ละช่วงให้ถูกต้อง รวมทั้งประสานงานกับช่างเรื่องแสงและเสียงในห้องประชุมอย่าให้มีปัญหาเกิดขึ้น

มีความวิตกกังวลเล็กน้อยก่อนจะเริ่มงานว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยดีหรือไม่ เกี่ยวกับสุขภาพของตนเอง เช่น น้ำเสียง จังหวะการพูด แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดีไม่มีปัญหาอะไร การเป็นพิธีกรก็ต้องระวังในเรื่องเสียงเหมือนกับนักร้องเหมือนกัน อย่าให้เสียงแหบพร่าหรือมีปัญหาในขณะพูด เพราะจะทำให้ผูฟังรำคาญและเบื่อหน่าย

โดยสรุปชีวิตวันนี้ของผมเกี่ยวกับงานกิจกรรมพิเศษก็สามารถปฏิบัติงานได้ดีพอสมควรเหมือนเดิม และคาดว่าจะสามารถทำได้ต่อไปอีกระยะหนึ่ง หากไม่มีปัญหาเรื่องสุขภาพส่วนอื่นๆมาขัดข้อง

\n

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น

ชีวิตวันนี้ (26)

วันนี้ช่วงบ่าย (28 เม.ย.2561)ภริยาชวนให้ไปว่ายน้ำที่สระน้ำในหมู่บ้านชัยพฤกษ์ ถนนราชพฤกษ์ ซึ่งบุตรชายคนโตมีบ้านอยู่ในหมู่บ้านนี้ มีสิทธ์พาบุคคลภายนอกเช่น พ่อ แม่ มาใช้บริการสระว่ายน้ำในหมู่บ้านได้

พูดถึงการว่ายน้ำผมว่ายน้ำเป็นมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะบ้านเดิมสมัยเป็นเด็กอายุประมาณ 5 ขวบ บ้านอยู่ติดกับแม่น้ำท่าจีน หมู่บ้านบางม่วง ตำบลบางช้าง อำเภอสามพราน นครปฐม การว่ายน้ำเป็นเรื่องปกติของเด็กสมัยนั้นที่ต้องว่ายน้ำเป็น เพราะการว่าย(เล่น)น้ำเป็นเมนูหนึ่งของความสุขของเด็กสมัยนั้น เล่นน้ำกันครั้งละหลายคน เล่นกันแบบไม่เลิกลาจนกว่าพ่อแม่หรือพี่น้องจะมาเรียกให้เลิก บางครั้งเล่นจนตระไคร่น้ำจับริมปากดูคล้ายหนวดไปเลย

กิจกรรมการเล่นน้ำที่นิยมเล่นกันสมัยนั้นคือ การว่ายน้ำไปจับเชือกที่เรือยนต์พ่วงเรือบันทุกทรายหรือสินค้าต่างๆแล่นขึ้นล่องตามแม่น้ำตลอดวัน การจับเชือกที่พวงเรือบันทุกสินค้าต่างๆนั้น ค่อนข้างมีอันตรายเหมือนกัน เพราะเมื่อเรามองดูเหมือนมันแล่นช้าๆ แต่ความจริงมันแล่นเร็วพอสมควร พอเอื้อมมือไปจับเชือกมันจะกระตุกอย่างแรงจนปวดแขนไปเลย

กิจกรรมสมัยเด็กๆของผมมีหลายอย่าง นอกจากการเล่น(ว่าย)น้ำแล้ว ก็มีการจับกบตามขอบบ่อน้ำหลังบ้าน โดยการเอาดอกมะเขือพวงล่อมันให้ออกมาจากโพรงขอบบ่อน้ำ ฯลฯ

เด็กสมัยผมประมาณ พ.ศ.2490 ไม่มีเครื่องช่วยให้ความบันเทิง เช่น ทีวี หรือ ภาพยนตร์ มีแต่วิทยุคลื่น AM สถานีวิทยุแห่งประเทศไทยสถานีเดียว ไม่เคยนึกว่าเด็กสมัยนี้จะมีเครื่องช่วยให้ความบันเทิงแบบครบครัน เช่น วิทยุ ทีวี เกมส์ มือถือ ฯลฯ เป็นต้น

พูดถึงการว่ายน้ำนิดเดียว กลายมาเป็นเรื่องความหลังสมัยเด็กไปได้ นี่แหละวิถีชีวิตของคนสูงอายุละ

โพสท์ใน ไม่มีหมวดหมู่ | ใส่ความเห็น